Van La Palma naar JINT en onderweg verliefd

In een klein huis op La Palma, hoog op een berg, ontmoette
ze haar medebewoners uit Rusland, Oekraïne, Duitsland,
Estland en Kroatië. “Ik dacht: wij gaan geen vrienden worden”, lacht ze over Sacha, de Russische vrijwilliger die eerst afstandelijk leek. Maar ze raakten bevriend, en zijn dat nog steeds. 

Haar werk bij de dienst burgerparticipatie draaide om activiteiten organiseren: voor scholen rond thema’s als zeevervuiling of een event rond het lokale superfood gofio (“niet lekker, haha”).

Wat gaf dit jou dat je nergens anders had kunnen krijgen?

"Mijn Spaans is er enorm op vooruitgegaan. Een diploma laat je niet op je gemak voelen in een taal, zo'n taalbad wel. La Palma zelf is ook uniek. Dat eiland, die gemeenschap: dat kan je nergens anders leren. Dat moet je beleven." 

Wat is er blijven hangen?

"De vriendengroep. Je leert vrienden zijn met mensen die heel anders zijn dan jij. Samen koken, wandelen, avonden op het strand. Die herinneringen gaan niet weg." 

Wat heb je geleerd, over jezelf, over anderen, over de wereld?

“Mijn vrijwilligersperiode kwam op het juiste moment. Een soort gap year, het gaf me ademruimte. Ik wist niet goed wat ik daarna wou doen. Daarna verder gaan studeren, was de juiste keuze. En ik besefte hoe geprivilegieerd mijn positie in België is. La Palma is een paradijs, maar ook ver weg van alles. De dingen die er wél zijn, zijn er net daarom zo belangrijk."

De liefde tegengekomen

Er is ook een onverwacht bijverhaal: op de on arrival training ontmoette ze haar huidige partner, een Servische vrijwilliger. “Er is veel om dankbaar voor te zijn”, vertelt ze met blinkende oogjes. Ze zijn ondertussen zo’n zes jaar samen.