Go Strange

Samen met kinderen uit Afrika aan de slag met toneel, decor, kostuums,... Om een westers sprookje tot leven te brengen. Vicky, Maureen, Cilly en Charlotte realiseerden hun creatief project in Gambia.

Vertel eens over jullie project?
"We namen een westers sprookje mee in een doos. We kozen een sprookje over vogels. Daarmee hebben we een toneel uitvoering gemaakt met de kinderen uit de lagere school. De jongste groep knutselde het decor, de middelste groep maakte kledij en accessoires en de oudsten waren acteurs en actrices. Op de laatste dag van het schooljaar was er de opvoering voor de ganse school en ook de ouders waren daar. "

Hoe is het idee voor dit project ontstaan?
"Ik was al eens in India geweest. Ik gaf er les, voor mijn stage van mijn opleiding tot leerkracht. En ik wou nog eens iets doen, in een ander continent, ik dacht aan Afrika. Ik gaf toen les en maakte een aantal van mijn leerlingen warm om mee te gaan. Zij waren 19 jaar toen we daar waren. Eerste idee was om naar Zambia te gaan, voor de prachtige natuurparken, maar die tickets waren nogal duur. We kozen dan voor Gambia, de mensen daar schenen vriendelijk te zijn, en dat waren ze inderdaad.
We hebben ruim de tijd genomen om dit project voor te bereiden. Om alles in een verhaal te gieten. En ook omdat we wilden dat iedereen die meeging al 18 was. Het schooltje in Gambia vonden we via-via. Een collega kende een Vlaamse die daar een schooltje had opgericht. Dus kwamen we terecht op een plek waar toch ietsje van Vlaanderen al was, bovenop de Afrikaanse cultuur."

De Afrikaanse cultuur, wat moeten we ons daarbij voorstellen?
"Vooral de gastvrijheid viel op. Hun lach. Ze lopen minder gestresseerd rond, relaxer. Minder positief is dat alles slecht georganiseerd is. Al heeft dat soms ook zijn charme.
En de regen! Met de auto door de regen en het slijk rijden, wij zouden ons daar druk om maken, daar verliezen ze nooit hun glimlach.
Gambia is één van de 10 armste landen van de wereld, België één van de 10 rijkste. Toch deelden ze het weinige dat ze hadden met ons. We mochten bij iedereen gaan eten, elke avond ergens anders, iedereen wou ons uitnodigen, zo gastvrij.
De elektriciteit valt er voortdurend uit, dus behelpen met kaarsen en zaklampen.
Voor mij was het niet zo moeilijk om aan te passen, ik had mijn cultuurschok al in India gehad. Voor de andere 3 meisjes was het wel een cultuurschok, heel confronterend."

Wat heb je bijgeleerd?
"Je leert vooral je eigen cultuur kennen. Als je constant in België leeft, besef je niet hoe wij hier leven. We vinden dit normaal. Ons materialisme. Je leert over je eigen én over de andere cultuur bij.
We hebben er ook vrienden gemaakt. De leerkrachten van op school, en de mensen waarmee we 's avonds op straat keuvelden."

Welke taal spraken jullie?
"We spraken Engels. En een van de lokale leerkrachten tolkte voor de kinderen."

Nog een leuke herinnering als uitsmijter?
"Toen we op de luchthaven toekwamen werden we opgepikt door een taxi. Een erbarmelijk auto. Twee mannen haalden ons op, dan wij 4, al onze bagage - 2 koffers per persoon - en dat allemaal voor 1 auto. Er werd bagage op het dak gebonden en vooraan moesten er iemand op de schoot van de andere gaan zitten... Even verder was een politiecontrole. Dus moest iemand even uitstappen, 100 meter te voet gaan, en terug instappen en op de schoot gaan zitten. We waren er nog geen half uur, of we maakten al kennis met een andere  manier van doen"
"En dan de regen. Dat is niet zoals in België. Hier is dat zo maar een klein beetje. Maar ginds in het regenseizoen... Dat zijn douches! Een paar meter, en je bent kletsnat. De straten, met putten, zijn slijkbanen. Maar ze trekken er zicht niets van aan. Desnoods de auto - in de gietende regen - weer op gang duwen en trekken en verder rijden."

Wil je zelf samen met enkele anderen een project op poten zetten? Lees meer over het subsidieprogramma Mondiale Jongerenprojecten Of wil je ergens je steentje bijdragen? Surf naar thema vrijwilligerswerk.