Go Strange

Al sinds 1993 biedt VIDES jongeren de mogelijkheid om voor korte of lange tijd in het buitenland vrijwilligerswerk te doen. De organisatie werd opgericht door de zusters van Don Bosco in Italië en bestaat momenteel uit 53 groepen verspreid over Europa, Amerika, Afrika en Azië. Dries (22) trok 3 jaar op rij als vrijwilliger met de Vlaamse tak van VIDES naar Georgië. Hij werkte er mee aan het oprichten van een lokale speelpleinwerking. Wij hadden het met Dries over zijn ervaringen.

Hoe kwam je bij VIDES terecht?

Ik was op zoek naar een mogelijkheid om mijn vakantie eens op een andere manier door te brengen. Via het internet ging op zoek naar ‘vrijwilligerswerk in het buitenland’. Zo kwam ik op de site van VIDES terecht. De organisatie had de week nadien een infodag, dat kwam mooi uit. Ik ben naar die dag gegaan en was meteen verkocht! Enkele maanden later al vertrok ik met VIDES naar Georgië.

Wat sprak je zo aan in VIDES en het Georgische project?

Vooral het feit dat je als vrijwilliger de lokale bevolking helpt iets op te bouwen, sprak mij aan. De bedoeling was dat wij met een groep vrijwilligers onder andere animatorcursussen zouden geven aan de plaatselijke jongeren in Georgië. Zo zouden zij op termijn een eigen speelpleinwerking kunnen oprichten. Ondertussen bestaat die speelpleinwerking ook echt. Onze bijdrage daar was dus zinvol. Meedraaien in zo’n project sprak mij meer aan dan één of ander avontuurlijk project waar vooral jijzelf een geweldige ervaring aan overhoudt maar waarbij je bijdrage naar de lokale bevolking toe klein of onbestaande is.

Een animatorcursus geven doe je natuurlijk niet zomaar. Werd er verwacht dat je daarin al ervaring had?

Ervaring in het geven van animatorcursussen hoefde je niet te hebben. En ik ben zelf ook nooit animator in een speelpleinwerking geweest. De VIDES-medewerkers verwachten wel dat je ervaring hebt met jeugdwerk. Maar wat dat precies betekent, is erg breed. Ik ben een aantal jaren lid geweest was van de Chiro en ik studeer Sociaal-Cultureel Werk. Tijdens mijn studies leerde ik dus wel wat bij over het geven van vormingen of cursussen. Deze ervaringen waren voldoende om mee te kunnen reizen naar Georgië.

VIDES wordt geleid door een katholieke zustergemeenschap binnen Don Bosco. Moest je als vrijwilliger ook katholiek zijn?

Ook dat is geen vereiste. Ik ben niet gelovig. Natuurlijk werk je als vrijwilliger mee in een project van deze zustergemeenschap. Je moet je dus wel kunnen vinden in hun ideeën. Want naar de buitenwereld moet je bijvoorbeeld kunnen uitleggen vanuit welke motivatie en ideeën de zusters zoiets doen als een speelpleinwerking oprichten in Georgië. Ter plaatse werk je ook samen met zusters, daar moet je dus wel mee om kunnen. Toch hoeft dat niet te betekenen dat je dagelijks met hen gaat bidden.

Verbleven jullie in Georgië bij de zusters?

Ja. Tijdens de eerste 2 weken, verbleven we in één van hun lokale kleuterscholen. Ons verblijf bestond altijd uit 2 delen. In de eerste periode gaven we zelf speelpleinwerking aan de kinderen van het kleine dorpje Turc’ch. De 2 daarop volgende weken verbleven we in Khisabavra, een ander dorp. Daar kwamen de jongeren uit de omliggende dorpen samen om onze animatorcursus te volgen.

Hoe communiceerden jullie met de kinderen en jongeren?

We spraken meestal Engels. Want naast de 6 Vlaamse vrijwilligers waren er ook Oostenrijkse vrijwilligers. Met hen konden we dus het makkelijkst in het Engels communiceren. De kinderen spraken natuurlijk geen woord Engels. Daarom werd er door de jaren heen een lijst gemaakt met allerlei woorden die tijdens het spelen van pas komen. Op die lijst staan bijvoorbeeld de Georgische vertalingen van ‘zit’, ‘stop’, ‘bal’ en de cijfers van 1 tot en met 10. Verder moesten we alles met handen en voeten uitleggen. Hetzelfde gold voor de jongeren die onze cursus volgden. Want ook zij spraken zelden tot nooit Engels.

Vermoeiend lijkt me dat, of niet?

Ja toch wel, maar tegelijk erg boeiend. Het maakt dat je op een heel andere manier over dingen nadenkt en je echt leert om creatief te zijn. Soms liep het wel eens in het honderd maar uit die situaties leer je dan weer. En natuurlijk waren er nog altijd de zusters die in nood konden helpen met vertalen.

Je bent nu 3 jaar op rij naar Georgië gereisd en kent het land ondertussen een beetje. Welke zijn de grootste verschillen tussen onze en de Georgische cultuur?

Als we het over de jongeren hebben dan valt het op hoe zij uiterlijk zo verschillen van de jongeren hier. De jongens kleden zich ongelofelijk stoer. Het klinkt veel te negatief, maar ze zien eruit als kleine maffiabazen. De meisjes kleden zich al op jonge leeftijd opvallend en houden van make-up en hoge hakken. Toch verbaast het mij bij elk bezoek hoe die jongens en meisjes, als je door dat uiterlijke heen kijkt, helemaal niet zo stoer zijn als ze zich voordoen. Ze zijn net als onze jongeren enthousiaste jonge mensen die iets willen bijleren en van hun leven iets willen maken.

Verder zijn de Georgiërs erg gastvrij. Overal waar we kwamen werden we uitgenodigd om koffie te drinken of kregen we een Georgisch bier voorgeschoteld. Op dat bier zijn de Georgiërs bijzonder trots. Het bekendste heet ‘Nataktari’ en is volgens hen het beste bier ter wereld. Natuurlijk beseffen de mensen die je dit bier voorschotelen niet dat wij als Belgen op vlak van bier verwend zijn. In zo'n situaties is het dus zaak om steeds vriendelijk te blijven, je glas volledig leeg te drinken en volmondig te beamen dat Nataktari zonder uitzondering het beste bier ter wereld is! (lacht)

Op de VIDES-website lees je dat de organisatie jongeren de kans wil geven vrijwilligerswerk te doen in het buitenland zodat ze hun leven hier in Vlaanderen als minder vanzelfsprekend ervaren. Slaagt de organisatie hier volgens jou in?

Ja, zeker. Ik vind zelfs dat iedere jongere eens uit zijn leventje zou moeten geplukt worden om te begrijpen hoe goed we het hier hebben. Telkens ik van Georgië terugkwam, besefte ik in welke rijkdom wij leven. Je stapt een supermarkt binnen en hebt keuze uit 100 soorten soep, kaas, vlees,… Je draait de kraan open en meteen krijg warm water. Een groot contrast is dat tegenover een Georgisch winkeltje waar er enkel keuze is tussen een groot of een klein blik soep of de douche waarvoor je het water eerst met een houtvuur opwarmt. Als je als toerist naar een land reist, ondervind je dit soort zaken zelden aan den lijve. Wij als vrijwilliger leefden tussen de lokale mensen en kregen een heel andere kijk op het plaatselijke leven. Ik hoef je niet te vertellen dat dit een unieke ervaring is waardoor je bewuster gaat leven!

Dankjewel voor je verhaal Dries!

Zelf vrijwilligerswerk doen via VIDES? Surf naar www.vides.be Op zoek naar andere mogelijkheden om vrijwilligerswerk te doen? Klik door naar het thema 'Vrijwilligerswerk'