Go Strange

Het Europees Vrijwilligerswerk (EVS) van Youth in Action geeft jongeren tussen 18 en 30 jaar de kans om hun handen uit de mouwen te steken bij een vrijwilligersorganisatie in Europa of daarbuiten. Deze info lees je op onze website onder het thema vrijwilligerswerk. Maar die jongeren tussen 18 en 30 jaar, zijn dat echt álle jongeren? Wat als je iets minder mobiel bent, door bijvoorbeeld een handicap? Kan je dan ook zo’n EVS doen? Volgens Eva (29), die sinds haar geboorte doof en slechtziend is, in ieder geval wel. Want in 2010 trok ze 6 maanden naar Griekenland om er ‘haar EVS’ te doen.

Eva, wanneer dacht je voor het eerst: ik wil naar het buitenland?

Ik speelde al van toen ik nog een klein meisje was met dat idee. “Als ik later groot ben, trek ik een jaar naar het buitenland.”, dat stond vast. Toen ik eindelijk 18 was en naar mijn gevoel groot genoeg om te vertrekken, voelde ik me toch niet klaar voor zo’n ervaring. Ik dacht dat ik het alleen in een onbekende en horende omgeving niet zou overleven. Daarom startte ik met vrijwilligerswerk in eigen land. Maar toen ik daarvoor de motivatie kwijt raakte, stond mijn besluit vast. Ik moest en zou mijn buitenlandse droom waar maken.

Hoe kwam je bij EVS terecht?

Het was mijn moeder die ergens een folder van EVS vond. Zo kwam ik in contact met Nancy, de coördinator van Jong KVG, de jongerenafdeling van de Katholieke Vereniging Gehandicapten. Deze organisatie is één van de vele die jaarlijks jonge vrijwilligers via EVS naar het buitenland stuurt. Ik maakte een afspraak met haar en zo ging de bal aan het rollen…

Jouw moeder gaf je die folder? Waren jouw ouders dan meteen enthousiast over jouw plannen?

Ze wisten in ieder geval al héél lang dat ik zoiets wilde doen. Er ging immers geen dag voorbij zonder dat ik het over mijn internationale plannen had. Gelukkig waren ze er ook gerust in dat ik zo’n lang verblijf in het buitenland zou aankunnen. Ze wisten dat als ik iets echt wil, ik daar de volle 100% voor ga. Uiteindelijk waren ze supertrots dat hun dochter deze uitdaging aandurfde.

Waar trok je precies naartoe?

Naar KAAP-V in de Griekse hoofdstad Athene. Op dat domein verblijven kinderen en jongvolwassenen die omwille van hun zware handicap in de steek werden gelaten door hun ouders. Er zijn 5 afdelingen. Ik werkte als vrijwilliger op de afdeling voor de allerkleinsten: de 2,5 tot en met 8-jarigen. Samen met de andere vrijwilligers zorgde ik ervoor dat zij hun vrije tijd met heel wat leuke activiteiten konden vullen. We gingen zwemmen, er werd geknutseld, theater gemaakt… Daarnaast hielpen we de verpleegsters bij het ochtendritueel: opstaan, wassen, aankleden,…

Waar verbleef je?

In het huis voor vrijwilligers op het domein. Ons huis was gelegen op de grens tussen de Atheense wijken Glyfada en Voulas, vlakbij het strand. Ik deelde er een kamer met een Franse vrijwilligster. Met haar werd ik echt supergoede vrienden. Bij onze ontmoeting spraken we af dat ik haar Vlaamse Gebarentaal zou leren. Zij zou me Engels leren lezen, begrijpen en spreken. Dat werd boeiend, maar ook vaak lachen…

Je bent doof en slechtziend, waren jouw collega’s en de organisatie voldoende voorbereid om jou goed te kunnen opvangen?

Vooraf hadden de medewerkers van EVS en Jong KVG heel wat informatie over mijn situatie doorgestuurd naar mijn mentors in Griekenland. Die mentors stonden ter plaatse in voor mijn begeleiding. Daarnaast brachten we gedurende een weekend een voorbereidend bezoek aan KAAP-V. Toen ik daar aankwam reageerde iedereen onwennig. Niet abnormaal, want ook mensen die ik in eigen land voor het eerst ontmoet reageren zo. Dat schrikte me dus niet af. Omdat er tijdens dat weekend een tolk Vlaamse Gebarentaal met mij was meegereisd, kon iedereen mij makkelijk vragen stellen. Zo verdween dat gevoel van onwennigheid snel. Toen ik in mei definitief vertrok reisden er 2 tolken met mij mee. Zij bleven 1 maand in Griekenland. Nadien stond ik er alleen voor maar om die ervaring was het mij natuurlijk allemaal te doen.

Had je een goede band met je collega’s en de andere vrijwilligers?

Ja, zeker. Met één van de vrijwilligers heb ik nu nog altijd een zeer goed contact. Soms waren er wel irritaties omdat andere vrijwilligers niet begrepen dat ik bepaalde taken omwille van mijn handicap niet kon uitvoeren. Een vloer proper maken, kon ik bijvoorbeeld niet omdat ik daar onvoldoende voor zie. Verder was er jammer genoeg een aanslepend probleem met mijn mentors. Zij wilden dat ik net als de andere vrijwilligers alle vergaderingen bijwoonde. Zelf zag ik dat niet zitten, omdat ik er toch niks van begreep. Ik stelde daarom voor om achteraf steeds het verslag te lezen. Maar daar gingen zij niet mee akkoord. Gelukkig hebben we dit voor mijn vertrek allemaal uitgepraat en zijn we toch nog goede vrienden geworden (lacht).

Als ik je verhaal hoor Eva, dan lijkt het erop EVS haar belofte dat ze voor álle jongeren openstaat echt waar maakt?

Ja, zeker. Ik zie geen reden om, ook al heb je een handicap, te twijfelen over of je dit nu wel of niet zou doen. EVS staat echt open voor iedereen. Belangrijk is wel dat jij ook open bent over wat jouw noden zijn. Want alleen zo kan er een goede communicatie zijn en kan jouw gastorganisatie zich optimaal op je komst voorbereiden. Verder is het belangrijk dat jouw collega-vrijwilligers weten dat er iemand met een handicap komt meewerken en dat ze daar mee akkoord gaan. Alleen zo kan deze ervaring voor iedereen slagen!

Dankjewel voor je verhaal Eva!

Zelf een EVS doen? Surf naar www.youthinaction.be Op zoek naar andere mogelijkheden om vrijwilligerswerk te doen? Klik door naar het thema 'Vrijwilligerswerk'