Go Strange

Na mijn studies ervaring opdoen als vrijwilliger voor ik aan een job begin. Dat was het idee dat Lies De Muynck (24) voor ogen had toen ze van september 2009 tot juli 2010 naar Moldavië reisde om er als Europees Vrijwilliger (EVS’er) aan de slag te gaan. EVS is een door de Europese Commissie gesubsidieerd project. Jongeren van 18 tot 30 jaar krijgen zo de kans om binnen of buiten Europa vrijwilligerswerk te doen zonder dat ze hiervoor zelf een groot budget moeten neertellen. Wij hadden het met Lies over haar ervaring.

Lies… Moldavië?
Ja… ik kende dat land zelf niet voor ik er een vrijwilligersproject vond. Ik koos dus niet bewust voor het ‘mysterie’. Maar toen het project dat me het beste beviel zich daar bleek te situeren vond ik het wel boeiend om naar een land te reizen dat zo weinig mensen kennen. Zelf had ik vooraf meer het algemene idee om naar een Oost-Europees land te reizen. Ik zou me in die regio wel verstaanbaar kunnen maken, dacht ik. 

En klopte dat?
Het viel wel mee. Het Roemeens, de taal die men in Moldavië spreekt, lijkt op een mix van Italiaans, Frans en Latijn. Door wat woorden op een hoopje te gooien, kon ik me dus wel verstaanbaar maken. (lacht) Gelukkig moet je je bij het Europees Vrijwilligerswerk niet helemaal zelf uit de slag trekken. Bij aankomst krijgt iedere vrijwilliger een taalcursus. Ik volgde samen met een andere vrijwilliger een aantal weken privéles. Die les was goed om een basiskennis van de taal op te doen. Enkel door de taal dagelijks als vrijwilliger te gebruiken, leer je ze pas echt kennen.

Welke taken had jij als vrijwilliger?
Ik had heel wat verschillende taken. Ik werkte in een opvangtehuis van de organisatie ‘Save the Children’. In dat tehuis verbleven verwaarloosde kinderen. De kinderen kwamen er onder andere terecht omdat hun ouders een alcoholprobleem hadden of omdat hun ouders naar het buitenland vertrokken. Moldavië kent een zeer hoge werkloosheid. Heel wat mensen emigreren naar buurlanden als Rusland, Oekraïne of Roemenië. In het tehuis zorgde ik onder andere voor huiswerkbegeleiding of activiteiten voor de vrije tijd. Maar evengoed hielp ik bij de verzorging van de kinderen.

Werken in een opvangtehuis voor kinderen lijkt me emotioneel een zware taak. Werd je daarin ter plaatse extra begeleid.
Niet echt, er was wel een mentor die die taak normaal gezien op zich moest nemen. Maar op emotioneel vlak kon ik niet op die persoon terugvallen. Ik kon wel op de andere vrijwilligers rekenen. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje en dat maakte dat er vanzelf over bepaalde dingen gepraat werd.

Woonde je ook samen met die andere vrijwilligers? Of hoe zat het met de huisvesting?
De organisatie voorzag voor de vrijwilligers zowel appartementen als gastgezinnen. Voor mij was er een gastgezin. Maar mijn gastgezin bleek uiteindelijk een oud vrouwtje te zijn die twee kamers ter beschikking had. Samen met een andere vrijwilliger logeerden we drie maanden in haar appartement. Hoewel we op dat appartement over de nodige luxe beschikten, was dat niet evident. De vele regels van die oude vrouw strookten niet met onze ideeën. Na drie maanden mocht ik van mijn organisatie verhuizen naar een kamer op ons kantoor. Daarna deelde ik nog 5 maanden een appartement met een Schots meisje en een Engelse jongen.

Wat moet ik me bij het dagelijks leven in Moldavië voorstellen?
Ik koos bewust voor een project in de hoofdstad Chisinau en niet op het platteland. Dat maakte dat ik in mijn vrije tijd heel wat dingen deed die ik thuis ook zou doen, maar dan op z’n Moldavisch (lacht). Wij gingen bijvoorbeeld geregeld op café. Of we pikten een theater- of balletvoorstelling mee. Je kon er heel goedkoop naar echte topproducties gaan kijken. Naar de bioscoop gaan deden we niet omdat alle films in het Russisch gedubd werden. Samen met een andere vrijwilliger vatte ik het plan op om lid te worden van een koor. We zijn toen naar een repetitie van een Orthodox kerkkoor geweest. Voor hen was het geen probleem dat we zouden meezingen. De enige voorwaarde was dat we Orthodoxe Christenen waren. Dat waren we natuurlijk (lacht). Maar toen bleek dat een Orthodoxe viering minstens 3 tot 4 uur duurt, lieten we dat plan toch varen…

Is het leven er eigenlijk goedkoper dan bij ons?
Ja en nee. ‘Ja’ als je bereid bent om als een echte Moldaviër te leven. In de winter betekent dat bijvoorbeeld iedere dag kolen eten. ‘Nee’ als je jezelf wat luxe wil permitteren. Luxe is in dit geval eens bananen of appelsienen kopen. Zelf ben ik behoorlijk goed rondgekomen met het zakgeld dat ik als Europees Vrijwilliger kreeg. Met dat geld kon ik mijn eten kopen maar ook een theaterticket betalen. Enkel de ‘grotere extra’s’, zoals de citytrips die ik maakte, bekostigde ik zelf.
 

Wat heb je het meeste gemist tijdens je verblijf in het buitenland?
De traditionele Belgische keuken heb ik wel gemist. En de gezelligheid van onze steden... Je moet je een Moldavische stad echt voorstellen als een structuur vol grijze ‘Sovjetblokken’. Veel warmte straalt zo’n plaats niet uit. Hoewel het grijs in Chisinau doorbroken werd door de vele parken, heeft zo’n stad toch niet de charme van bijvoorbeeld Brugge waar ik nu woon. De mensen zijn er dan wel weer veel hartelijker dan hier. Daardoor voel je je er toch welkom, zei het op een andere manier.

Zou je het Europees Vrijwilliger aan anderen aanbevelen? En waarom?
Ja! Het zal als een cliché klinken maar ik heb gedurende die 10 maanden zóveel over mijzelf geleerd! Ik sta nu zoveel sterker in mijn schoenen dan ik ooit had kunnen denken. Met EVS doe je echt een ervaring op die je nergens anders kan opdoen. Het is bovendien een unieke kans om andere culturen te ontdekken en mensen te helpen die het echt nodig hebben. Het contact met de lokale bevolking, maar ook met de andere Europese vrijwilligers is ontzettend verrijkend.
 

Dankjewel voor je verhaal Lies!

Zelf Europees Vrijwilligerswerk (EVS) doen? Surf naar www.youthinaction.be. Andere mogelijkheden om vrijwilligerswerk te doen? Klik door naar het thema 'Vrijwilligerswerk'.