Go Strange

Wanneer ik Brecht De Mey (26) voor een interview opbel, vertelt hij meteen honderduit over zijn mondiaal jongerenproject in Nepal. Brecht reisde in juli 2010 met een groep van 8 jongeren naar het land met de grootste berg ter wereld. Vóór die reis verbleef hij al eens een maand in Nepal. En als ik zijn verhaal hoor, zal hij er nog vaak terugkeren. Genoeg stof dus voor een nieuw Go Strange verhaal!

Vanwaar het idee om in Nepal een project op te starten?
Een hele tijd geleden ontmoette ik hier in België de Boeddhistische monnik Geshe Pema Dorjee. Hij kwam een voorstelling geven over zijn ontwikkelingsprojecten in Nepal. Ik was zo onder de indruk van zijn verhaal dat ik iets later samen met mijn vader naar Nepal reisde. Tijdens die reis gaf ik lessen lichamelijke opvoeding aan de jonge monniken van het Boeddhistisch Choeding klooster in Kathmandu. In dat klooster worden een 40-tal verwaarloosde kinderen opgevangen. Mijn idee om er sportles te geven was er dus erg welkom. Mijn vader trok naar het bergdorp Ratankot op 84km van Kathmandu om er de lokale bevolking te helpen met het opzetten van enkele landbouwactiviteiten. Op de weg huiswaarts maakte ik mij de bedenking dat ik deze ervaring thuis onmogelijk in woorden aan iemand zou kunnen beschrijven. Daarom zei ik bij mijn thuiskomst: “Volgend jaar ga ik terug en iedereen die dat wil mag met mij mee!”. Zo ging de bal aan het rollen.

Hoe heb je die volgende reis dan verder voorbereid?
Er waren een 8-tal mensen die met mij wilden meereizen. Met hen ben ik een jaar lang om de twee weken samen gekomen om een goed project uit te werken. Bij die uitwerking hebben we vooral gekeken naar wie welke talenten had. Zo kwamen we stilaan tot een lijst aan initiatieven die we in Nepal wilden realiseren.

Hier met je groep samenkomen lijkt me makkelijk. Maar ondertussen afspraken maken met de Nepalese monniken, dat lijkt me minder eenvoudig. Hoe verliep deze communicatie?
De monniken spraken Engels dus dat viel al mee. Maar het klopt wel dat je niet zomaar een mail stuurt naar een Boeddhistisch klooster om dan binnen het uur een antwoord te krijgen. Toch was het voor ons erg belangrijk om steeds feedback te vragen aan de monniken en Geshe Pema Dorjee. Je kan als Westerling niet zomaar naar een Nepalees klooster stappen om er zonder boe of ba je ideeën op te dringen. Met veel tijd en geduld, lukte het om via mail tot goede afspraken te komen. Bovendien zit er sinds kort één van de jonge monniken op Facebook. Dat maakt dat de zaken er sinds kort wat sneller op vooruit gaan. Pas op, eens ter plaatse merk je dat je dan toch alles moet aanpassen hoor (lacht).
 

Wat hebben jullie ter plaatse dan zoal gedaan?
Heel wat verschillende dingen... De eerste en de laatste week verbleven we in het klooster. Daar werkten we met de kinderen en monniken rond het thema ‘gezond leven’. We deden sportactiviteiten, gaven lessen EHBO, leerden hen iets over afval sorteren,… Vooraf vonden we toevallig een filmpje over hygiëne dat door enkele Nederlandse studenten in het Nepalees vertaald was. Dat hebben we dan ook laten zien. Na die week reisden we naar het bergdorp Rathankot. Daar gaven we sport en Engelse les. We bouwden er een serre waar de dorpelingen 5000 boterzaden zullen planten. Samen met 40 dorpsbewoners plantten we 900 bomen. We hielpen op de rijstvelden en met de bijenkorven…

Met andere woorden, jullie hebben tijdens die maand niet stil gezeten! Hoewel jullie vanalles te doen hadden, lijkt het me niet evident om van België zomaar even een maand naar een Nepalees dorp te trekken. Hadden jullie last van een cultuurshock?
Absoluut. Zoiets kan je niet vermijden. In het bergdorp bijvoorbeeld doen de mensen weinig meer dan overleven. De huizen hebben er geen ramen en de muren krioelen van de kakkerlakken. We ontmoetten er drie kinderen, tussen 6 en 9 jaar oud, die twintig dagen alleen moesten zien te overleven. Hun ouders lieten hen noodgedwongen achter omdat ze op de rijstvelden ver van het dorp gingen werken. Zoiets laat geen mens koud. Dus ja, iedereen in onze groep had wel eens last van een moeilijker moment. Daarom zou ik ook niemand aanraden om dit soort dingen onvoorbereid te doen. Iedereen die met ons meereisde volgde wel één of meerdere Traject Mondial-modules van JINT. Eens ter plaatse beseften we ten volle dat zo’n voorbereiding je enorm helpt.

Fijn dat te horen Brecht! Iets anders nog, aan de reis die jullie maakten en de projecten die jullie ter plaatse realiseerden hangt ongetwijfeld een stevig prijskaartje vast. Hoe kregen jullie dit bijeengespaard?
Vooraf zamelden we door verschillende acties heel wat geld in. Die middelen stonden we integraal af aan de projecten van Geshe Pema Dorjee. Dat maakte dat alle mensen van onze groep hun reis zelf moesten financieren. We dienden wel een aanvraag naar subsidie in als Mondiaal Jongerenproject. En zo ontvingen we een bedrag van zo’n 7000€. Maar ook zonder die subsidie waren we allemaal naar ginder gereisd. De ervaring om aan zo’n project te kunnen bijdragen is onmisbaar, dus daar heeft iedereen wel iets voor over.

Wat brengt de toekomst nog?
Sowieso blijven we geld inzamelen voor de projecten in het bergdorp en het klooster. Het klooster is, door de vele kinderen die er opgevangen worden, ondertussen overbevolkt. Daarom willen de monniken een nieuwe vleugel bouwen. We willen ook bekijken hoe we onze lessen rond ‘gezond leven’ buiten het klooster kunnen verspreiden. Op 27 november stellen we onze projecten voor tijdens een fototentoonstelling in Halle, je leest er alles over op onze site. Iedereen is daarvoor trouwens via deze weg uitgenodigd! In november staat er voor mij ook een ontmoeting met de Dalaï Lama op het programma. Alle mensen die meewerkten aan een project van de Geshe werden daarvoor uitgenodigd. Dus dat wordt zeker een bijzondere ervaring.

Met andere woorden Brecht, jij hebt nog plannen voor vele jaren ver… Houden zo!

Ook interesse om een Mondiaal Jongerenproject te organiseren? Klik door naar het thema 'Naar het Zuiden'.

Bekijk hier een filmpje dat Brecht maakte over zijn project.