Go Strange

Reizen voor je werk. Velen kunnen er alleen van dromen, maar voor Stijn De Wolf (27) is het werkelijkheid. Want als journalist van De Standaard Magazine reist Stijn af en toe naar het buitenland om er een reportage te maken. In december 2009 trok hij met Jobstop naar Zuid-Afrika. Jobstop is het gloednieuwe vrijwilligersprogramma van reisorganisator Airstop. Stijn werkte mee in en bracht verslag uit over drie projecten. Wij interviewden Stijn over zijn ervaring.

In welke projecten werkte je precies?
Tijdens de tien dagen dat ik in Zuid-Afrika was, werkte ik als vrijwilliger in twee natuurprojecten. In het eerste project hielp ik bij het beheer van de Sable Ranch, een gigantisch privéwildpark. Afsluitingen controleren, vallen van stropers opsporen en dieren voederen, waren enkele van mijn taken. Daarna trok ik naar het Ukutula-park. In dat park worden leeuwen gekweekt. Het park wordt druk bezocht door toeristen die er tegen betaling met de leeuwenwelpjes spelen. Samen met twee andere vrijwilligers zorgde ik er voor zeven pasgeboren leeuwtjes. De laatste dag bezocht ik een weeshuis in Soweto waar vooral AIDS-wezen verblijven. Daar kreeg ik een uitgebreide rondleiding. Schokkend maar toch de moeite waard.

Je maakte de reis voor je job en bent daardoor slechts tien dagen in Zuid-Afrika geweest. Had je toch het gevoel dat je met een echte vrijwilligerservaring terug naar huis kon?
Jazeker. Je steekt op die projecten echt van ’s morgens tot ’s avonds de handen uit de mouwen. Het werk op de ranch was fysiek ook zwaar. Je hebt er al snel last van de hitte of wespensteken. Maar het besef dat je daarvoor nog in de Belgische sneeuw stond en even later midden in de Afrikaanse wildernis, maakt veel goed. Ook de paar dagen in het leeuwenproject deden wel degelijk iets met mij. Toen ik er aankwam, vertrokken er net vijf meisjes van 17 à 18 jaar oud. Ze huilden hartverscheurend omdat ze weg moesten. Flauweriken, dacht ik. Tot ik er drie dagen later zelf met een krop in de keel stond bij mijn vertrek. Natuurlijk is de ervaring des te rijker als je voor langere tijd in een project meewerkt. Dus als je de kans hebt…

Hoe zat het met de logies op de projecten?

Op de Sable Ranch was ik één van de eerste vrijwilligers. De verblijven voor de vrijwilligers waren nog in aanbouw. Daardoor had ik het geluk dat ik vrij luxueus gelogeerd was in een leegstaande conciërgewoning. Bovendien mocht ik het zwembad van de Sable Ranch-eigenaar, een Afrikaanse multimiljardair, gebruiken. Niet slecht dus. Op het leeuwenproject was er iets minder luxe. Daar deelde ik letterlijk een hut met de zeven leeuwenwelpen. Ik kan je verzekeren dat tijdens zo’n nacht je vadergevoel meteen bovenkomt. Ik sliep de hele nacht met een half oog open om er toch maar zeker van te zijn dat de leeuwtjes het goed stelden.

Had je ook schrik van de leeuwtjes?

Nee, de kleintjes zijn sowieso niet gevaarlijk. In het park liep je wel tussen grote leeuwen en luipaarden. Als je de eerste keer oog in oog staat met zo’n luipaard denk je gegarandeerd: ‘Nu ga ik dood’. Maar dan mag je vooral niet laten zien dat je bang bent. Als de dieren trouwens willen bijten, geef je hen een tik op de neus. Zo’n dier loopt dan meteen weg.

Dankjewel voor de tip! Een laatste vraag: aan de Jobstop-projecten hangt een prijskaartje vast. Vind je dat je waar krijgt voor je geld?

Ik heb het geluk dat ik deze reis niet zelf moest betalen. Maar als ik de Jobstop-prijzen bekijk dan vind ik die realistisch. Ik ben er zeker van dat je bij een gewone reis naar Zuid-Afrika meer budget uitgeeft. Bij Jobstop krijg je heel wat in ruil. Zo is alles ter plaatse voor je georganiseerd. Er zijn logies. Je krijgt eten op je project. Voor je reis krijg je een briefing en bij terugkomst ga je nog eens op een kantoor langs voor een evaluatiegesprek. Zelf heb ik ter plaatste niks extra uitgegeven. Ja, ik vind dat het de moeite loont.

Dankjewel Stijn. Wij polsen alvast bij onze baas of we het volgende Go Strange-interview vanuit het buitenland mogen schrijven…