Go Strange

‘Drie talen, drie continenten, 10 maanden’, dat is hoe Lisa haar multitalenjaar met EF invulde. Haar avontuur startte in augustus 2010 in Auckland, Nieuw-Zeeland. Nadat ze er 3 maanden Engels studeerde, ging de reis richting Tamarindo in Costa Rica. Daar stonden 4 maanden Spaanse les op het programma. Na haar verblijf in Latijns-Amerika trok ze richting Azië. Ze sloot er haar multitalenjaar af met 3 maanden Chinese les in de hoofdstad Peking. Om spraakverwarring te vermijden, interviewden wij deze jonge polyglot in het Nederlands…

Lisa, op je 18de voor zo’n avontuur kiezen dat is jong. Wat vonden je ouders van dat idee?

Eigenlijk kwam dat idee van mijn vader. Hij maakt zelf vaak lange reizen op de motor en is erg geboeid door andere culturen. Hij deed ook veel werkervaring op in het buitenland. Hij vond 18 de ideale leeftijd om een ‘sabbatical’, zo’n jaar er tussenuit, te nemen. Hoewel mijn mama hiervoor minder stond te springen, kon hij haar toch overtuigen.

En jij, wat vond jij van dit plan?

Ik vond het geweldig! De voorgaande zomervakanties was ik altijd enkele weken naar het buitenland geweest voor een EF-talencursus. Ik hield aan die cursussen mooie herinneringen over. Dus één lange taalvakantie, dat zag ik volledig zitten!

Hoe hebben jullie verder alles geregeld?

Samen met de mensen van EF besprak ik welke talen ik wilde leren. Op basis daarvan kozen we mijn 3 bestemmingen uit. De rest werd allemaal door EF geregeld. Zij zochten de gastgezinnen, boekten de vliegtuigtickets, zorgden ervoor dat iemand mij op de luchthaven zou ophalen,…

Je begon je reis in Nieuw-Zeeland. Waarom?

Volgens mijn papa zou het leven en de cultuur daar het dichtst bij mijn leven hier aanleunen. Hij raadde me daarom aan mijn reis daar te starten. Zo kon ik me gaandeweg voorbereiden op de grotere cultuurshocks die Costa Rica en China misschien zouden betekenen.

En bleek dat een goed idee te zijn?

Ja, toch wel. Hoewel Nieuw-Zeeland ver weg is van België is het een Westers land. In het dagelijkse leven zijn er dus niet zo’n grote verschillen. Op de talenschool kwam ik bovendien terecht in een klas vol Europeanen. De klassen worden er verdeeld volgens taalniveaus. Voor je aan de lessen begint, moet je een test maken. De Aziaten en Zuid-Amerikanen bleken op die tests minder goed te scoren. Daarom zaten er enkel Duitsers, Nederlanders, Spanjaarden, Zweden en Denen in mijn klas. Echt rouwig was ik daar niet om. Het verblijf in mijn gastgezin viel tegen en zo had ik op school toch wat mensen om op terug te vallen.

Vertel…

De gastgezinnen worden betaald voor wat zij doen. Het gezin in Nieuw-Zeeland ving mij enkel op omwille van het geld. Doordat ik me daar niet zo goed voelde, kreeg ik na een tijd heimwee naar huis. Plots besefte ik dat ik niet gewoon op vakantie was, maar dat ik voor veel langere tijd van huis weg was. Die knop omdraaien was moeilijk. Uiteindelijk ben ik langsgegaan bij de plaatselijke EF-verantwoordelijke. Na een aantal gesprekken vond zij voor mij een nieuw gastgezin. Daar heb ik mijn laatste 2 weken in Nieuw-Zeeland doorgebracht.

Ben je nadien in betere gezinnen terecht gekomen?

Ja, zeker. In Costa Rica verbleef ik in een groot gezin van 9 mensen. Dat gezin ving 4 studenten op dus het was daar één gezellige boel. Hoewel we er niet veel luxe hadden, zal de warmte binnen dat gezin me altijd bijblijven. In China verbleef ik dan weer bij een alleenstaande leerkracht van de EF-school. Ook zij ving me erg goed op. Ik had de luxe dat ik zo thuis ook mijn Chinees kon oefenen. Bovendien sprak ze goed Engels zodat we echt met mekaar konden praten. Van andere studenten hoorde ik dat de leden van hun gastgezin enkel Chinees konden. Na 3 maanden Chinees leren, kan je slechts met veel moeite een gesprek voeren. Sommige studenten verlieten hun gastfamilie zonder dat ze ooit een deftige conversatie hadden.

Hadden jullie de hele dag door les?

Bij EF kan je kiezen uit een intensief en een gewoon lessenpakket. Ik koos voor het gewone pakket waarbij je per week ongeveer 18 uren les krijgt. De rest van de tijd vulde ik met reizen en samen met mijn klasgenoten uitstappen doen. In Costa Rica hing er wekelijks een planning met activiteiten op waarvoor je je kon inschrijven. Daar ben ik bijvoorbeeld eens naar het regenwoud geweest en een nacht naar de zeeschildpadden gaan kijken die op het strand hun eieren komen begraven. In de andere scholen werden er meer spontaan onder de klasgenoten activiteiten georganiseerd.

Ik neem aan dat je voor je vertrek een goede basiskennis Engels had toen je op dit avontuur vertrok. Maar hoe zat dat met Spaans en Chinees?

Ik volgde in het middelbaar de richting Economie-Moderne Talen. Binnen die richting kregen we in het 5e en het 6e middelbaar 1 uur Spaans per week. Chinees had ik nooit geleerd. Voor die lessen moest ik op het eerste niveau beginnen. Dat betekende eerst de klankentabel vanbuiten leren want Chinezen hebben niet echt een alfabet. Wanneer ze spreken, maken ze nuances in bijvoorbeeld de duur of toonhoogte van klanken. Zo betekent het woord ‘ma’ ‘paard’ als je de ‘a’ eerst op een middentoon, daarna laag en dan hoog uitspreekt, (zegt voor) “m-a-a-a” dus. Als je ‘ma’ kort uitspreekt dan is het een vraagpartikel of het woord dat je gebruikt om aan te geven dat je zin een vraag is.

Boeiend, Lisa! Toch moet het ook erg moeilijk geweest zijn om elke 3 maanden van taal te switchen. Of viel dat mee?

Nee, dat was niet altijd gemakkelijk. Toen ik thuiskwam had ik bijvoorbeeld de neiging om eerst in het Engels naar mijn woorden te zoeken. Het duurde echt enkele weken voor ik weer in het Nederlands dacht. Tijdens de reis was de aanpassing naar het Chinees het moeilijkst. Die lessen werden in het Engels gegeven omdat het anders onmogelijk is om die taal op een snel tempo aan te leren. In Costa Rica was dat bijvoorbeeld niet zo. Daar werd er tijdens de les enkel Spaans gesproken. De bedoeling was dat we dit ook buiten het klaslokaal volhielden maar dat lukte niet zo goed onder de studenten. In Nieuw-Zeeland deden we dat wel. Zelfs met de studenten uit Nederland sprak ik altijd Engels. De beste manier om een taal te leren is door ze te gebruiken.

Naast het gebruiken van een nieuwe taal moest je ook steeds gewoon worden aan een nieuw continent. Want na 3 maanden op de ene plaats stond er alweer een andere bestemming op het programma. Was het makkelijk om daarmee om te gaan?

De aanpassing van België naar Nieuw-Zeeland viel goed mee, zoals ik al vertelde. Het was vooral de aanpassing van Tamarindo in Costa Rica naar Peking in China die voor mij zwaar was. Tamarindo is een klein gezellig dorp waar iedereen mekaar kent. Ook Costa Rica zelf is niet erg groot dus na 4 maanden had ik het daar wel gezien. Maar om dan ineens terecht te komen in de chaos van een miljoenenstad als Peking… dat was toch even slikken.

Hoe ging je daar dan mee om?

Op het moment zelf komt alles gewoon op je af. En dan moet je verder meedraaien. Gelukkig lukt dat. Het is pas achteraf dat ik besefte dat de dingen soms aan mij voorbijgingen. Je moet steeds opnieuw een plekje vinden in je gastgezin, nieuwe vrienden maken op de taalschool, een nieuwe taal leren, een nieuwe cultuur leren begrijpen… Aan het tempo waarop ik reisde kon ik gewoon niet alles even intens beleven.

Zo’n multitalenjaar is niet gratis. Hoe heb je dit alles bekostigd?

Mijn ouders en grootouders hebben dit avontuur betaald. Mijn vader vond het echt belangrijk dat ik de kans kreeg om dit te doen. Daarom vond hij het de investering waard. Ik ben hem, mijn moeder en mijn grootouders daar enorm dankbaar voor. Want zoiets maak je geen 2 keer mee!

Na je terugkeer begon je je studies aan de universiteit. Laat me raden: je doet iets met talen?

Ja! (lacht) Ik studeer toegepaste taalkunde Engels-Spaans aan de Hogeschool-Universiteit Brussel.

En van plan om tijdens of na je studies nog eens internationaal te gaan?

Ja, zeker! Ik ben gebeten door reizen en vreemde culturen. Toch zal ik niet snel alles definitief achterlaten. Terwijl ik vroeger wel altijd zei: “Na mijn studies zoek ik een job in het buitenland en verhuis ik.” Nu ik dit multitalenjaar deed, weet ik dat het niet zo’n vaart zal lopen. Hoewel ik een onvergetelijke ervaring achter de rug heb, besef ik nu meer dan ooit hoe goed ik het hier heb. Ik koester de momenten waarop ik thuis bij mijn familie ben veel meer dan vroeger.

Heb je nog een tip voor lezers die zelf zo’n multitalenjaar overwegen?

(denkt na) De beste tip die ik kan geven is: vergeet, voor je vertrekt, al je vooroordelen over een land, zijn mensen en cultuur. Laat je meeslepen in de ontdekking van al dat nieuws en doe dat met een open geest. Zo zal je niet alleen het ‘andere’ maar net zo goed jezelf, je eigen land, je eigen cultuur beter leren kennen.

We hadden het zelf niet beter kunnen zeggen, Lisa. Bedankt voor deze babbel!

Zelf een multitalenjaar doen met EF? Surf naar www.efbelgie.be Op zoek naar andere formules om een taal te leren? Klik door naar 'Een taal leren'