Go Strange

Michiel in Argentinië

Michiel trok naar Argentinië op culturele uitwisseling en stampte er in zijn vrije tijd een musical uit de grond. Hij hield er een geweldige ervaring en een tweede familie aan over.

Wat ben je in Argentinië precies gaan doen?
“Ik heb er 3 maanden les gevolgd in het middelbaar, dan vakantie gehad en dan een half jaar gestudeerd aan de universiteit. De vakantie viel in de helft omdat het schooljaar daar anders valt. Van maart tot en met november. Die eerste maanden was vooral om de taal en de cultuur te leren kennen. Mijn middelbaar had ik in België al afgewerkt. Op de universiteit volgde ik een opleiding chef-kok. Dit alles via een programma van uitwisselingsorganisatie YFU (Youth For Understanding).”

Wat deed je ginder behalve studeren?
“Ik heb me daar bij een theatergezelschap aangesloten. Theater is mijn hobby. Ik deed er vanalles. Acteren, zang, dans, scenografie. Ik regisseerde zelf ook een musical over ecologie op een publieke school waar ik ook met de armere klasse in contact kwam. Soms kon een kind niet komen repeteren omdat het de bus die dag niet kon betalen... Dat is wel confronterend. Ik ben ook een fervent stapper en heb me dan ook bij een van de trekkersverenigingen aangesloten en aangezien Argentinië naast de Andes ligt, spreken we van andinisme en niet alpinisme.
Daarnaast heb ik ook heel wat gereisd. Veel gezien. De 2de grootste berg ter wereld, 1 van de grootste watervallen,…” En bijna al die reizen deed ik met de bus, aangezien vliegtuigen te duur zijn. Zo duurde mijn langste busreis maar even 36 uur, van een stalen kont gesproken.”

Michiels tweede familie Verbleef je bij een gastgezin?
“Ja. Dat viel zeer goed mee. 'De familie Clevers', zoals ze heten, zijn voor mij mijn tweede gezin geworden! Ik had er een broer Federico, die zat op dezelfde school als ik, en 2 zussen, Virginia en Paula.”

Zijn er veel verschillen met hier?
“Ik kende al een beetje van de cultuur omdat een Argentijns meisje, Sidney Mann 3 maanden bij ons was geweest. Wij waren toen een YFU-gastgezin voor haar. Verder is het ginder vooral veel rustiger, ze nemen hun tijd. Er zijn daar politieke en economische problemen, en dus zeer veel arme mensen die arm blijven. Toch zijn veel mensen gelukkig, het geluk zit in de familie. Familie is er zeer belangrijk. Ze komen elke zondag samen om te eten. Een soort barbecue genaamd ‘asado’ en met een drankje “mate”. De beker, uit hout, metal of gedroogde pompoen wordt doorgeven, iedereen drinkt dan van hetzelfde strootje, dat kan zo de ganse middag doorgaan. Op het gemakske. Ze hebben tijd, de middagen zijn er ook warm. Ik heb toen ook voldoen siësta's geslapen voor de rest van mijn leven.”
waterval berg
Was het moeilijk om je aan te passen?
“Soms wel even. Je voelt soms onmacht, je wilt iets doen, maar alleen is het zo moeilijk. Het geld voor de bus van dat jongetje betalen kon bijv. niet, ze zouden het niet aanvaarden.”

En de taal?
“Ik kon al een beetje Spaans op voorhand. Maar het komt wel als je het moet spreken en je er zelf natuurlijk ook voor open staat. En ik kon al Frans, dat helpt.”

Heb je tips voor wie ook naar het buitenland wil?
“Zeker doen!! Al is het maar voor een maand. Veraf of dichtbij maakt niet uit. Het is een mooie ervaring. Je leert de taal, de cultuur, je leert dingen relativeren en met andere ogen naar de wereld kijken. Soms voel je je zelfs even slecht, wij hebben het hier zo goed... Ik heb ook geleerd te blijven hopen.”

Wat brengt de toekomst?
“Tijdens mijn jaar daar heb ik ook voldoende tijd gehad om eens over mijn toekomst te denken. Relativeren betekent ook weten wat er echt belangrijk is en wat niet, wat je eigen normen en waarden zijn. Zo heb ik toen besloten mijn droom uit te laten komen, acteur worden. Het was niet zo gemakkelijk om het thuisfront te overtuigen vooral omdat ik daar geen opleiding in België wou voor volgen. Aangezien het Spaans en het warme klimaat en cultuur, me zo goed bevallen waren, koos ik voor een dichtere, maar gelijkaardige plek, Madrid, Spanje.”
Maté drinken