Tine in Frankrijk
In Frankrijk werkte Tine als vrijwilligster mee in een bibliotheek: catalogeren, vertalen, meewerken aan festiviteiten... Ze deelde een appartement met een Italiaanse vrijwilligster, nu een van haar beste vriendinnen.
 Wat heb je als vrijwilligster zoal gedaan?
"Ik werkte in een bibliotheek in Poitiers: la Fanzinothèque. Ze hebben daar een collectie van onafhankelijke publicaties. Een van mijn taken was het catalogiseren van de tijdschriften op computer. Ook heel wat vertaalwerk stond op mijn programma. En omdat de organisatie waarin ik werkte toen toevallig 20 jaar bestond, heb ik ook mee de festiviteiten georganiseerd. En de buitenlandse genodigden opgevangen, omdat ik Engels ken.
We trokken ook naar scholen met een mobiel zeefdrukatelier, om workshops te geven. Ik probeerde met mijn flatgenote ook nog een project op te zetten bij een jeugdinformatiedienst, maar dat is niet gelukt. Eigenlijk allemaal activiteiten die niets met mijn opleiding te maken hebben. Ik studeerde politieke wetenschappen."
 Hoe kwam je op het idee om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen?
"Ik wist dat ik na mijn afstuderen iets wou doen. En een vriendin van mij had het jaar voordien een EVS (Europees Vrijwilligerswerk) project in Polen had gedaan. Zij was heel enthousiast daarover. Zo leerde ik EVS kennen."
Waar verbleef je en had je veel contacten?
"Ik deelde een appartement met een andere vrijwilligster. Een Italiaanse, Anna. We spraken Frans onder mekaar. Zij is intussen een echt goede vriendin geworden. Binnenkort gaan we samen op vakantietrip naar Poitiers. Ook met een Noors meisje en een Argentijnse jongen die daar ook als vrijwilliger waren, heb ik nog steeds contact."
"In het begin was het wel even moeilijk. We kenden alleen elkaar en nog niemand anders, we hadden 's avonds niets te doen. Maar gaandeweg leerden we meer mensen kennen, zeker tijdens ons eerste seminarie. Daaronder een paar mensen uit dezelfde buurt. Dan liep het wel los. We ontdekten ook een organisatie in Poitiers die activiteiten organiseert voor buitenlanders. We leerden dus steeds meer mensen kennen. Geen eenzame avonden meer."
 Is er veel verschil tussen België en Frankrijk?
"Niet zo. De grote lijnen zijn hetzelfde als bij ons. Heel sympathieke mensen daar. Ze praten graag en veel en wijden veel uit. Het voordeel is dat een gesprek niet stilvalt.
Ik kon al wel vrij goed Frans. Al was het soms moeilijk wanneer de Fransen onderling praatten. Ze hebben zo hun eigen uitdrukkingen en dat was moeilijk te volgen. Soms moest ik dus vragen of ze iets wilden herhalen. Maar geen grote cultuurschok dus."
Waren er ook minder aangename ervaringen?
"Op het werk was het in het begin wel even moeilijk. Het duurde even voor ik me nuttig voelde en in het begin verstond ik mijn collega's nog niet zo goed. Maar dat beterde. Alles is ongelooflijk goed gegaan. Mijn EVS contactorganisatie ter plaatse was ook een goede steun. Ik had zeker niet te klagen. Mijn tip aan anderen die Go Strange willen? Vooral doen. En geniet ervan, al is het in het begin misschien soms even moeilijk."
Misschien nog een grappige anekdote?
"Ja. Anna en ik zijn allebei nogal groot, dus toen wij één van de eerste weken door Poitiers wandelden, riep een onbekende man ons na: “ohlala, les girafes!”. Met als gevolg dat wij de volgende zes maanden door al onze vrienden aangesproken werden als les girafes."
Ook interesse om vrijwilliger te worden met EVS? Surf naar info over EVS.
Terug
|